ในช่วงทศวรรษที่ 1930 นักชีววิทยาด้านพืช Thimann และ Skoo และคณะได้ศึกษาลักษณะเด่นที่ปลายยอด กิ่งพันธุ์และรากของกรดอินโดลอะซีติก (IAA) และการควบคุมการก่อตัวของผลที่ไม่มีเมล็ด และเริ่มมีการวิจัยและการประยุกต์ใช้สารควบคุมการเจริญเติบโตของพืช
ในช่วงปี พ.ศ. 2503 การจำแนกประเภทฮอร์โมนพืชและการใช้สารออกซิน แนฟทาลีนอะซิติกแอซิด และจิบเบอเรลลิน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการวิจัยสารควบคุมการเจริญเติบโตของพืชได้ค่อยๆ พัฒนาเป็นผู้ใหญ่ขึ้น จนในปัจจุบันมีการวิจัยเกี่ยวกับสารควบคุมการเจริญเติบโตของพืชจำนวนหลายร้อยชิ้นที่ค่อยๆ พัฒนาเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ทุกวันนี้มีมนุษย์จำนวนหลายร้อยคนนำสารควบคุมการเจริญเติบโตของพืชไปใช้งาน และถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุคอุตสาหกรรม
นักสรีรวิทยาพืชแบ่งฮอร์โมนภายในร่างกายที่พบในพืชออกเป็น 8 ประเภท ได้แก่ ออกซิน ไซโตไคนิน จิบเบอเรลลิน กรดแอบซิซิก เอทิลีน บราซิโนไลด์ โพลิเอมีน กรดจัสมอนิก เป็นต้น สารควบคุมการเจริญเติบโตของพืชแบ่งออกเป็น 4 ประเภทตามผลและวัตถุประสงค์ ได้แก่ สารกระตุ้นการเจริญเติบโตของพืช สารยับยั้งการเจริญเติบโตของพืช สารชะลอการเจริญเติบโตของพืช และสารกำจัดวัชพืช จีนเริ่มผลิตและใช้สารควบคุมการเจริญเติบโตของพืชตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1950